‘Leven met een man, hoe moet dat dan?’

donderdag 18 maart 2010 – (Marleen De Geest) – Er bestaan vrouwen die zonder persoonlijke handleiding onleefbaar zijn maar blijkbaar dekt een enkele gids de hele heisa rond samenleven met een man. De Amerikaanse chick lit auteur Jennifer Worick schreef hem voor wie denkt er mee toe te komen.

‘Leven met een man, hoe moet dat dan?’ Ik pikte het boekje uit 2004 op uit de ramsj waar het bij ons al is aanbeland. Oude remedies kunnen best dienen bij oude kwalen. Want evident zal het wel nooit zijn geweest, ik herinner me dat mijn eigen grootmoeder erover zei: ‘je kunt beter vliegen vangen met stroop dan met azijn’. En daar lijkt het advies van Jennifer Worick ook wel op neer te komen.

Als je beslist om je leven met een man te delen ga je een nieuwe wereld binnen die zelfs geen verlengstuk is van wat je vroeger beleefde. Iets wat nogal wat vrouwen over het hoofd zien, in de veronderstelling dat liefde en romantiek de klus wel zullen klaren, en dus verwaarlozen ze de strategie.

Verdeling territorium

Worick pakt het juist wel prozaïsch aan, ze begint bij de verdeling van het territorium. Wie trekt in bij wie of als je samen naar iets nieuws verhuist, hoe raken jullie het dan eens?

Romantiek zit niet in de lucht maar is iets wat door mensenhanden wordt bereid, volgens Worick. ‘Als je al lang in je eentje woont, kan het een shock zijn elke nacht en ochtend een man in je slaapkamer te vinden’, stelt ze onomwonden. Voldoende ruimte, een dekbed in de kleur waar jullie beide van houden en stapels kussens, romantische vitrage in een warme kleur, een kaars met sandelhoutgeur (hij kan bloemenparfum te overweldigend vinden) en massageolie kunnen de genderkloof dempen. Maar een enkele keer is een noodgreep nodig en moeten er eigen slaapkamers worden georganiseerd.

Trouwens, Worick pleit toch al voor een eigen plek voor ieder van de partners in het huis, een soort heiligdom waar de andere zonder toestemming geen voet mag zetten, laat staan iets verzetten of veranderen. Nogal traditioneel en niet bepaald liefdevol, maar wellicht door ervaring geïnspireerd, verwijst ze de man naar de garage of zelfs naar de kelder. Voor jezelf kan je dan een stemmig plekje bij een zonnig raam creëren.

Romantische rituelen

Romantische rituelen moeten de dagelijkse sleur en slenter leefbaar houden en de appetijt in elkaar bewaren. Ook dat is voldoende voorspelbaar. Bovendien raadt ze aan je echt te interesseren in wat hem bezighoudt, zijn werk natuurlijk maar ook zijn hobby’s. Zo vindt ze het nodig dat je je de regels van zijn favoriet spel eigen maakt zodat je mee kunt supporteren. Dat hij jou in je belangstellingen volgt, lijkt minder voor de hand te liggen en blijkbaar minder nodig. Je kunt immers nog altijd een eigen leven leiden naast je relatie.

Ook de keuken moeten jullie op elkaar afstemmen, jij moet zijn favorieten leren eten en hem trachten te verschalken als het om de jouwe gaat.

De klussen moeten zeker weten evenredig worden verdeeld maar je mag er, alsof je man een groot kind zou zijn, ook een spelletje van maken. ‘Wie het eerst klaar is’ of geld verstoppen op plekken waar hij bij de werkjes langs komt. Dat mag hij, arme kneus, dan als zakgeld houden.

Hilarisch en toch de moeite waard

Natuurlijk past bij een romantische relatie een glamoureuze vrouw. Zelfs als ze moeder geworden is. Tips van Worick: verstop op vele plekjes in het huis een lipstick zodat je jezelf steeds kunt bijwerken en later leg je er een fopspeen bij zodat je de baby op elk moment kunt troosten en manlief niet wordt geforceerd maar zachtjes open bloeit in zijn relatie met het kindje.

De hele lay out van het boekje is in een retro stijl en de schitterende, ingekleurde, foto’s uit de oude doos maken het boekje hilarisch en toch nog de moeite waard. En de teneur van de boodschap blijft geldig, aan een liefdesrelatie moet liefdevol worden gewerkt. Maar volwassen mensen trappen niet in versleten trucs. De stap van twee individuen naar een hechte relatie is niet zo simpel.

www.jenniferworick.com

, , , ,

Nog geen reacties

Leave a Reply